Home / Cultura / Cultura Popolare / La səringa (con traduzione)

La səringa (con traduzione)

Antonio Gerardo Marinelli

La səringa

Dəpəròitə, assòpra a ru liéttə jettatə stíeànghə. N’gànna mə deulə, mə pongəca gna cə stíssərə na pícca səmíggə e nə pozzə gliottərə. 

So le diecə passeatə ,ècchə , e issə, arróiva, ru miédəchə cundòttə chə emə chiameatə pə me, chəmmùa la fròivə tienghə, məàlə all’òssa e na nzégna də sciòlda. 

Doppə rə solətə saliùtə chə rə móia e du chieàcchiearə a fòinə də bbòinə e dòppə tuoldə ru cappieallə, issə , ngànna mə ùarda méndrə chə la pònda ru cùchiearə scàriùfa arròitə a le dunzíllə gròssə gne du lecəna. Nanzé ru pulzə sendə, toc-toc mmbíeattə e allə spallə mə feà . Na sùspəríeata pròima gna fíeanə coirə chə pàrlanə zíttə zíttə pə nə mə fəa səndojəe e ru miédəchə doicə: səgnàùra, chésta e na tunzéllòita bélla e bèuna, ècchə c’è vùəanə le səringhə də pənəcəllòina. 

Attəlùfròica, pənziéttə tra me e me, cà nn’ajva səndòjəe, ècchə so ujéajə e so dəliurə. Pratəcamendə elvairə , girala gna vùa, propria èllə m’ena mmbəlziéa. Dòppə stà səndènza tandə salíutə e víeàscə a tùtta la nobbələ convərsíbbla e ru miédəchə sə nə va. 

Vèrsə lə cínghə də doppə mesiuórnə, na təzzərùəata lònga nu parə d’àura chə ru bbattòcchjə chə sfònna pìurə ru purtàunə, na véucə sə sendə : so jójje, so zí zí, ajjə məníutè a feà la səringa a quíssə.

Dòppə chə ha salətueàtə a me e cóirə mójja, ziènəma ha cumənzeàtə la suneàta: quòirə e partìutə, quòirə sə muórtə, chélla fea la mandəníuta e, mèndrə parla, caccia da nu bursàunə ru viejjə, pratəcamendə la səringə. 

La səringa e nu strumendə də vvrídríe smərəglieatə e gne nu scalcatìurə addónda mmbònda cè s’avvóita l’aquera chə sembra gne chélla useata par’cùscioje rè matàrezzə,quàndə s’arfieanə. Proìma də mmbəlzèrmə a me, chəmmùa ojjva già mmbbəlzieatə n’òldre, l’aquera e la seringə sə míttənə a vullòjjə pè la dəsənféstazieùnə chə l’acqua davéndrə a ru cundənəteùrè sója, chə sémbra nu gavəttòinə mələteàrə. 

Mendrə jójje stíeànghə curcheatə, la səringa vòllə e sbàttə mmbàccia alla vəssùrella e ru rumméurə già te fəà n’dùstèa la pacca. Quàndə tùttə e prodə, dòppə na nn’zégna chə sé assəcueata tùtta l’acqua, chəmmùa a forza de fəa du parafellə se névanə scudeàtə ca vullóiva assópra a ru fuóchə, ziènəma arròiva davendrə alla sténzía maja. 

Pə la paìura, pìurə le màila appàisə chə ru píénərə a ru suffittə nn’adduravanə chiú. Ecchə ru dramma: che ru standuffə mmìeanə, denendə a me senza creanza, ziènəma proìma zoffla che ru srumendə, gna fossə na pomba pə argùnfíea na réuta de bbəcəchəletta e dòppə siùca gne na speciə d’àcqua davédrə a na filaletta chə ha rùttə chə la səgarella. 

E né fəniuta . Chell’àcqua l’arrənzacca davéndrə a la bùttəgliuccia chə l’aldra mədəciòina chə sémbra na faròina. E mendrə dəllazzəjaja túttə pə məstəcarlə mégliə , accuscì ru chèurə mójja vattə. Gnà vattə? Vattə fortə e svéldə La pacca é tosta gne lə pròitə. 

Quandə pìurə la səconda məstíura e pronda l’arsucchia chə ru standuffə naldra vòlda. Tutte é pronda. Chiéanə, chiéanə ziènəma chə l’ovvatta mmbòssa a ru spírətə strùscia assóprə alla chiappətella ndùstəata də ru chiùre mójja, gne nu prəsuttə arsìcche. 

Chə nu muméndə, du daita subbətə acchiàppanə solamendə la pəllecchia e l’aquera, gné nu chiùeavə, sə nzacca davéndrə allə carnaməra majja. Allùcchə? Sciòne allùcchə, sò alləccùeatə.

Dòppə nu muméndə na véucə dòicə: mò, e qùasə fattə, nəndə movrə e nən’dustea cà sə sə rónbə l’aquera dòppə sò uuja. Alla foinə, mèndrə la mədəciòina se scrəjeata miésə alla pacchətella sendə: e nndreàta a sci bélla chə nəzavéssa fea manghə ru nuòccə, e l’aquera escə. La səreàta passa, la nútteata pìurə e àddəmeànə e juearnə pə naldra pənətenza . 

E mo tiue chə sci fatta na bélla letta, di la vərətà , pìure a te se ndùstəata la chiappetta.

La siringa 

Deperito, sopra al letto sto. La gola mi fa male mi punge come ci fossero dei chiodi e non posso inghiottire. 

Sono le dieci passate, ecco, è lui, arriva, il medico condotto che abbiamo chiamato per me perché ho la febbre, male alle ossa e un po’ di diarrea. 

Dopo i soliti saluti con i miei e due chiacchiere di convenevoli e dopo tolto il cappello, lui, la gola mi guarda mentre con la punta del cucchiaio cerca dietro le tonsille grosse come prugne. Mi sente un po’ il polso, toc toc nel petto e alle spalle mi fa. Un sospiro prima come fanno quelli che parlano piano piano per non farsi sentire :” signora, questa è una tonsillite bella e buona, qui ci vogliono le siringhe di penicillina” 

Accidenti, pensai tre me e me, che non dovevano sentire, qui sono guai e son dolori. Praticamente è vero, girala come vuoi, proprio lì I devono infilzarmi. Dopo questa sentenza tanti saluti e baci a tutti e il medico se ne va. 

Dopo le dodici, una bussata lunga un paio d ore con il battocchio che sfonda anche il portone una voce si sente: “sono io, sono tua zia, sono venuta a fare la siringa a questo.” Dopo che ha salutato me e i miei, mia zia ha cominciato a raccontare :”quello è partito, quello è morto, quella fa la mantenuta e mentre parla, tira fuori dal borsone un oggetto, praticamente la siringa. La siringa è uno strumento di vetro smerigliato e come un “pistolotto” dove in punta ci si avvita l’ago che sembra quello usato per cucire i materassi, quando si rifanno. 

Prima di infilare me, perché già aveva infilato un altro, l’ago e la siringa si mettono a bollire per la disinfezione con l’acqua dentro al contenitore suo che sembra un gavettino militare. Mentre io sono coricato la siringa bolle e sbatte vicino al tegamino e il rumore già ti fa indurire la natica. Quando tutto è pronto, dopo un po’ che si è asciugata tutta l’acqua perché facendo due chiacchere, si erano scordati che bolliva sopra al fuoco, mia zia arriva dentro la stanza mia. 

Per la paura, anche le mele appese al soffitto non profumavano più. Ecco il dramma: con lo stantuffo in mano, davanti a me senza rispetto, mia zia prima soffia con lo strumento, come fosse una pompa per gonfiare le ruote di bicicletta e dopo risucchia una fattispecie di acqua dentro ad una fialetta che ha rotto con la seghetta. 

E non è finita. Quell’acqua la rimette dentro la bottiglia che contiene l’altra medicina che sembra una farina. E, mentre scuote tutto per mischiare meglio, così il cuore mio batte. Come batte? Batte forte e svelto. 

La natica è dura come la pietra. Quando anche la seconda soluzione è pronta la risucchia con il pistone un’altra volta. Piano, piano, mia zia con il cotone bagnato di alcool, strofina sopra la natica dura del mio sedere come un prosciutto secco. 

Con un momento, due dita prendono solo la pelle e l’ago, come un chiodo, si confisca dentro la carne mia. Grido? Si grido, ho gridato. Dopo un istante una voce dice: non ti muovere e non indurire perchè si rompe l’ago e dopo sono guai. Alla fine, mentre la medicina si è sparsa dentro la mia natica, sento: è entrata così bene che non dovrebbe creare problemi e l’ago esce. 

Adesso, tu che hai letto, di la verità, anche a te si è indurita la natica.

About Antonio Gerardo Marinelli

molisano di Agnone (IS), vive a Bologna da oltre 50 anni con la sua famiglia. Perito industriale, ha lavorato nel campo assicurativo vendendo "serenità ". Da pensionato, dedica parte del suo tempo a cercare di "scrivere" foto della sua infanzia e momenti incancellabili vissuti nella sua terra di origine che, insieme al suo dialetto, non ha mai dimenticato.

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *

Questo sito usa Akismet per ridurre lo spam. Scopri come i tuoi dati vengono elaborati.