Home / Cultura / Cultura Popolare / Poesie (page 3)

Poesie

La štizza – La Goccia

Poesia di Michele Di Ciero [1], La štizza Uàrdə na štizza bballə pə ru fóilə lèšta e ləggìera. Na vavuglia chə cala darru cìelə la ngròss’a višta. E scappa sèmbrə də cchjù sénza fərmarsə. . . Pó mbónda e casca: štərlambə chə sə pèrdə. E šta vóita, chəd’é, nə nné …

Read More »

Foglie d’Altosannio

Nei Boschi dell’Altosannio Poesia di Marisa Gallo Splendide ancor di forma e colore, dal ramo si staccan le foglie; adornano la terra d’un tappeto, di fragile, rara bellezza…  Del solleone non è più stagione, sbiaditi i verdi rivi e fiumi. Dei passeri cianciosi e chiacchierini non più i bei sogni d’amore…  E’ autunno!  Già qualche folata di …

Read More »

Avašte na štrette

di Rodrigo Cieri [1] Avašte na štrette «Rosì, è cinquant‟anne già, ma tu te l’aricurde bbone gn’è successe? Na tremarelle ncolle a tutt‟e ddù!» «Che emozione forte s‟avé messe quanda lu prime vaçe m‟à sfiurate e m‟ajje štrette a tté. Lu core a vatte a cente a ll‟ore e sempre …

Read More »

Autunne

di Bruno Marinelli [1] Autunne Se tegne d’ culure la campagna: d’ gialle, d’ rusce, d’arancione. ‘Na nuvula d’ cieglie passa ‘nciele: ‘nu frusce d’ale ch’ se ne va luntane. D’uva ch’ vòlle, d’ fugne e d’ castagne se spanne, già, ‘n’addore ch’ cunfonne. L’aria e chiù fresca e, subb’t …

Read More »

Nu vìecchjə maštrə

Poesia di Felice Pannunzio[1], Nu vìecchjə maštrə Nu vìecchjə maštrə, arrétə a na vətróina, sə védə angóra, céttə, ógni matóina: davéndrə la pətòica, mbulvərata cóm’e na cósa armašta abbandunata. Fa cacché calzungillə, o na ggiacchétta; e chéuscə chjénə chjìenə, sénza frétta. Nə ndé nu lavurandə, ndé nəscìunə chə j’arrégnə ru …

Read More »

Addó ze nasce

Poesia di Tiberio La Rocca [1]  Addo’ ze nasce Le paiese addò ze nasce, n-te le scuorde pruopria mè pure se tutta la vita, vè gerènne addò è è. Nen te scuorde chille puoste, né le vie né le perzone né l’addore de la terra, né la vita da guaglione. …

Read More »

Le Campesante

Tiberio La Rocca Le Campesante Loche ngima addò fére le viente,loche addò tutte chènde emma ìogne volta che endre i penzese la vita fenisce acchescì. Nen pò èsse ca tutte fenisce,che na messa e na benedezzionenen pò èsse ch’è fenuta acchescì,chella vita de tante perzone. Nen pò èsse ca n’esiste chiù niende,Gese …

Read More »

Ru Parzənàquələ – Il Colono

di Antonio Gerardo Marinelli Questa poesia è stata suggerita a Gerardo dalla foto che segue e che in precedenza era stata postata su altosannio-almosava Parzənàquələ A fəníutə də mètərə ru parzənàquələ, auuójjə. Stracchə e struttə ha prəpareàtə rə çheàsa e ci’attaccheàtə rə manuócchjə fàttə chə na pìcca də mannèlla. Chjéanə, chjéanə, pə fənoje la fatójja …

Read More »

Sudàurə

Il nostro amico Antonio Gerardo Marinelli ha letto con gusto e piacere l’articolo che riporta le annotazioni,  le osservazioni e le considerazioni che Sergio Troiano e Leonardo Tilli hanno maturato guardando la foto qui sotto. Ne è nata una poesia dolce e amara piena di …. Sudore. Sudàurə A gróine avvàrdeàtə, lè …

Read More »

Nustalgioia

di Antonio Gerardo Marinelli Cascata del Verrino – Foto di Dante Carfagna Nustalgioia A ru pònd’abballə[1], davéndra a nu  cutóinə ru bbagnə majə fattəe pìurə  na núteata.A rischiə  də squacciarməla məmuòria ,təffònnəmə,  majə jetteàtə ,dalla mòrgiadavéndra a chést’àcqua chiara ,ma tarmeàta. Gna fóssə méùe ,arvədènnəməchè ru pənziérə,a suneàtə səttandènnə,marsèndə lə petàiradə nu giuvənùttíllə də vindènnə.  Məraquələ o fandasoja?Nə mə …

Read More »

La nèjja

Poesia di Antonio Gerardo Marinelli Agnone avvolta nella nebbia – 16 giugno 2020 La nèjja Da ru fənəstrillə  vàidə la nèjja  chə s’abəluppuótə ru pajòjəsə mójja e lə cuntradə attórnə sottəmjéanə. Nngə stea vièrsə də farla scumbarójjə. Solamendə nu parə də cambeànə,appàisə a ru camnbaneàrə chiù ngiòima, arriescene a alləsciuójəcacché massarójjaassópra alla mundàgna. La nèjja m’appara quasə …

Read More »

Memoria d’infanzia – Quande pe’ lu macchie ze’ spennacchiavene le jinestre

di Marisa Gallo Quande pe’ lu macchie ze’ spennacchiavene le jinestre Per la festa del Corpus Dominisalendo da lu “Cagliaveitte” verso la montagna, si andava insieme al mattino presto,a racimolare fiori d’ogni tipo. Tutta la collina, divenuta un paradiso riluceva d’oro in quei giorni, e a perdita d’occhio, fino al Trigno nella valle,il grano cominciava …

Read More »